323

فکر می کنم ارتباط نوشتاری یک نوع ارتباط ناقص هستش.

نه منظور به طور کامل منتقل میشه و نه احساس.

حدود یک ماه پیش، یک نفر ازم خواسته بود راجع به موضوعی صحبت بکنم

و من هم گفته بودم  وقت ندارم. ارتباط بین ما دونفر که از جنس نوشتاری

بود، طوری بود که من فکر می کردم که طرف مقابل متوجه شده که من وقت

انجام این کارو ندارم  و ظاهرا طرف مقابل به چنین نتیجه ای نرسیده بود.

حالا دیشب پیامی راجع به همان موضوع داده بود. من وقتی خوندم یک لحظه تعجب کردم.

می گفت که میشه انجامش بدی اما من رو حرف خودم موندم. برای این کار باید مطالعه 

می کردم که وقت کافی برای این کار نبود. خلاصه اینکه طبق این کج فهمی برنامشون

خالی موند . امیدوارم این نوع ناهمانگی یا هر چیز دیگه ای که اسمش هست تاثیر منفی

نداشته باشه یا اگه داره به میزان خیلی کم باشه.

دسته بندی : دست نوشته