بعضی وقتا می خوام یه چیزی بگم یا بنویسم. کمی فکر می کنمو بعد از مدتی منصرف میشم. تقریبا می تونم بگم بیشتر اوقات این حالت رخ میده.حس می کنم یکی از اون آدمای رندم که راجع بهشون گفتم، می خوام سر راهمقرار بگیره. با یک بازه زمانی کیفیت بیشینه.

من دوست دارم وقتی نظر کسی رو در مورد چیزی می پرسم خیلی دقیق به جنبه های مختلف نگاه بکنه و اگه اشکالی تو کار می بینه بگه.شاید اولش حس خوبی بهم دست نده اما بعدش به فکر فرو میرم و نهایتا اگه درست گفته باشه کارشو تحسین می کنم.در این مورد، اولش یک کم جا خوردم اما بعدش دیدم حرفاش درسته و باید تصحیح هایی ا...

در اینجا، در این لحظه که باید تمام تمرکزم روی این باشه که این کار روتموم بکنم دلم می خواد سرم به کار دیگه ای مشغول باشه. مخصوصاحرف زدن. با کی؟ نمی دونم... .

آخرین پست برمی گرده به یک سال پیش در چنین ساعتی.طبیعتا چیزای مختلفی رخ داده اما الان که فکر می کنمچیز خاصی یادم نمیاد.اگه میشد کنترل بیشتری رو روند گذر زمان داشتم بهتر میشد.

قبول دارم برای اینکه تو هر موردی به سطح قابل قبولبرسم باید هم کار کرد و هم به خودم زمان بدم.اما برای این کار چه طوری می تونم الان، یک دفعه به سطح قابل قبول برسم ؟

نکته هیجان انگیزش اینه که با اینکه می دونی در چهار متری هستیاما سقوطی در کار نیست؛ شناوری.شناور بودن یه حس خیلی خاصه. نمی خوام بهش جنبه فلسفی بدم.فقط جالبه. فقط شناور باشی و آب تو رو با خودش این ور و اون ور ببره.

- چه شهراورد خسته کننده ای بود. - برای انجام کارهام باید برنامه خاصی بچینم. فعلا مسیرهای مختلفو امتحان می کنم تا نهایتا یکیو انتخاب بکنم. زمان زود می گذره و یاد گرفتن چیزهای جدید زمان بر هست. و این مسیریه که باید رفت، جالب هم هستش. فقط دوست دارم بدونم قدم بعدیم چیه.

شب ، همین طور که زمان می گذره و به لحظه ای که خستگی کم کم خودشو می خواد نشون بده، نزدیک میشم؛ در قسمت آخر از مسیر، دستمو از پنجره ماشین بیرون می برم و جریان هوا رو حس می کنم. برام جالبه.

اینکه این شخص همه چیزو با یه عینک خاکستری می بینه برام خسته کنندس. مرغ همسایه غازه توصیفگر افکارش هست. بدبینی با دیدگاه موشکافانه متفاوت هستش.

بنده پیر مغانم که ز جهلم برهاند پیر ما هرچه کند عین عنایت باشد

قرار بود که دکتر فایل پروسیدینگ رو بنویسه. چند ماهی براش وقت داشتیم. حالا که یک هفته مونده به مهلت نهایی، برگشته میگه خودت بنویس. این کارو انجام میدم. این یک هفته هم می گذره و قطعا پیش خواهم رفت. اما با این رخدادها، اعتبار حرفش کمتر و کمتر میشه.

اگه نمی گفت که فردا قرار ملاقات داشته باشیم ترجیح می دادم بمونمو مشغول به کارام بشم. گرچه پرسید می تونید بیاین یا نه؟! می تونستم بگم نه ولی گفتم آره. احتمالا متوجه اون فایلی که فرستادم نشده و می خواد توضیح بدم.

همون طور که فکر می کردم چند تا سوال داشت که زیاد مهم هم نبود. تو این برهه من زمانمو بیشتر احتیاج دارم.

زیاد پیش نرفتم. امیدوارم تا فردا تموم بشه. خوبیه کار اینه که یه تصویری از مراحلی که می خوام پیش برم تو ذهنم دارم و نیاز نیست که حداقل برای این قسمت وقت بذارم. البته روند و فرآیند جالبیه اما تموم شدنش مهم تره.

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

یه چند ساعتی وقت دارم تا تمومش بکنم. امیدوارم که خوب پیش بره. وقت اون ها که پر شد اما وقت من تلف شد. در حالی که می تونستم بهتر استفاده بکنم.

گاهی اوقات اگه فرصتی که در اختیار داری از دست بدی ممکنه که دیگه زمانی برای جبران پیدا نکنی. پرسپولیس نیمه اول خوب بازی نکرد و نتیجه این چیزی شد که دیدیم. بازی بعدی می بریمشون.

کم کم سال 96 هم داره تموم میشه. نمی دونم اهل دو دو تا چهارتا کردن هستی یا نه! ببینی امسال چه طوری گذشت؟ به خودی خود شاید فایده نداشته باشه مگه اینکه بخوای از یه سری رخدادها درس بگیری. وقتی برمی گردم به سمت خونه پیاده رو ها تقریبا شلوغه. احتمالا مردم تو این زمان باقی مانده تا سال نو، کارهای باقی موند...

چهارشنبه سوری مثل نمایشگاهی می مونه که شرکت کنندگان آخرین دستاوردهای انفجاری خودشونو در معرض نمایش قرار میدن.

یا مقلب القلوب و الابصار یا مدبر اللیل و النهار یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال